15 września 2000 roku o godz. 22.00 państwo K., mieszkańcy jednego w podwarszawskich osiedli, szykowali się do obejrzenia w TVN ich ulubionego programu "Nie do wiary". Do rozpoczęcia pozostały zaledwie dwie minuty, już ukazała się plansza zapowiadająca program, i małżonkowie szybko pobiegli do kuchni zalać wrzącą wodą kawę, już wsypaną do szklanek. Zalanie kawy trwało może minutę, może dwie. Państwo K. pośpiesznie wrócili do pokoju, po to tylko, by usłyszeć, jak prezenter zza kadru zaprasza na kolejne "Nie do wiary" za tydzień. Z początku pomyśleli, że program został odwołany. Poruszeni, zadzwonili do studia TVN, z pytaniem - dlaczego? I tu się dowiedzieli, że przecież program został nadany - skończył się o 23.10. Państwo K. dopiero teraz, całkiem oszołomieni, spojrzeli na zegar. Rzeczywiście, było już po 23. A przecież daliby sobie głowy uciąć, że zalanie gotującą się już wodą dwóch szklanek kawy nie zajęło im godziny! Gdzie się więc podział brakujący czas? Przeskoczył jak igła na porysowanej płycie analogowej? Ale prawdziwe cuda zaczęły się dziać dopiero teraz...